(@..@)Heavenly day with Allsu (@..@)

   วันนี้ของนอกเรื่องจากเหล่าคนหล่อมาพูดถึงเรื่องหนังกันบ้างดีกว่า ช่วงนี้ชอบหนังเรื่อง The Legend บ้าเพราะเพลงด้วยล่ะ สาเหตุนะเหรอ ดงบัง! จบ ฮ่าๆๆ

ใครฟังเพลงตอนจบแล้วมั่งเอ่ย?? ตอนแรกคิดว่าเพลงเกาหลีที่ไหนได้ เพลงจีนครับท่าน (หรือเราโง่อยู่คนเดียว) เพลงมันชื่อ chuanshuo อ่านไม่ออก ช่างมัน ลองหาโหลดกันดูนะคะ เพราะดี

เอาล่ะ นอกเรื่องมาพอสมควร เห็นไตเติ้ลเรื่องมั๊ยค่ะ

1 litre of tears หนังซีรีส์ญี่ปุ่นทางช่อง TBS พิมพ์ถูกนะ ฮ่าๆๆ เราชอบเพราะมันได้แก่นสารทางความคิดดี

การทำช่วงเวลาที่เหลือของชีวิตให้มีค่ามากที่สุด

“กว่าที่ฉันจะยิ้มได้อย่างนี้ ฉันเสียน้ำตามาไม่น้อยกว่า 1 ลิตร”

1 litre of tears เป็นละครที่ดันแปลงมาจากหนังสือขายดีในชื่อเดียวกัน โดยขายในญี่ปุ่นได้ถึง 1.8 ล้านเล่ม

หนังสือเล่มนี้เป็นไดอารี่ ที่บันทึกโดย อายะ เด็กสาวที่ป่วยเป็นโรค Spinocerebellar degeneration

หรือ โรคสมองส่วนควบคุมการเคลื่อนไหวเสื่อม ซึี่งจะทำให้ร่างกายค่อยๆสูญเสียการควบคุมไปทีละอย่าง

โดยสมองส่วนรับรู้ยังทำงานได้ปกติ นั่นก็คือร่างกายจะค่อยๆเป็นอัมพาต แต่สมองก็รับรู้ได้ปกติตลอด

เป็นโรคที่สุดแสนจะทรมานมาก T^T ซึ่งน่าสงสารมากมายค่ะ อายะได้เขียนไดอารี่ของเธอตั้งแต่อายุ 14 ปี

ตั้งแต่ยังวิ่งเล่นได้ปกติ จนกระทั่งไม่สามารถที่จะจับปากกาเขียนได้อีกต่อไป...

ส่วนเนื้อเรื่องอยากให้เพื่อนๆลองไปดูเองดีกว่า เล่าแล้วเดี๋ยวไม่สนุก

ละคร One litre of tears ไ้ด้นำประวัติชีวิตของอายะ ทั้งจากหนังสือ One litre of tears และจากหนังสือเกี่ยวกับอายะ ที่แม่ของเธอเขียนขึ้นมา มาดัดแปลงเป็นบทละครที่สร้างความซาบซึ้งให้กับคนที่ได้ดูทุกคน...

ขอนำประโยคเด็ดๆ จากหนังสือ 1 litre of tears ที่บันทึกโดยตัวของอายะเอง
และนำมาใช้ปิดละครในแต่ละตอน มาให้ได้อ่านกัน

ตอนที่ 1 เริ่มต้นสู่วัยรุ่น
"ชีวิตของฉันก็เปรียบเหมือนดอกไม้ที่ยังตูมอยู่ ช่วงเริ่มต้นวัยรุ่นของฉัน

อยากใช้ชีวิตอย่างที่ไม่ต้องมานั่งเสียใจภายหลัง"

ตอนที่ 2 อายุ 15 ปี โรคปิศาจที่แฝงมา
"แม่คะ ในใจของหนูมีคุณแม่ที่คอยเชื่อในตัวหนูอยู่ตลอด หลังจากนี้ก็ขอฝากตัวด้วยนะคะ

ขอโทษที่ทำให้ลำบากอยู่เสมอ"

ตอนที่ 3 โรคนี้...ทำไมถึงเลือกฉันนะ?
"โรคนี้ทำไมถึงเลือกฉันนะ ถึงจะบอกว่าก็เพราะโชคชะตา แต่ก็ยังทำใจให้ยอมรับไม่ได้"

ตอนที่ 4 ความโดดเดี่ยวของสองคน
"ฉันอยากสร้างเครื่องย้อนเวลาและกลับไปในอดีต ถ้าไม่ได้เป็นโรคนี้ก็คงจะมีความรักได้

อยากจะคุกเข่าขอร้องให้ใครสักคนมาช่วย ฉันจะทนต่อ...ไม่ไหวแล้ว"

ตอนที่ 5 หนังสือประจำตัวคนพิการ
"จะไม่พูดว่าอยากกลับไปวันนั้นอีกแล้ว จะยอมรับตัวเองตอนนี้และมีชีวิตอยู่ต่อไป"

ตอนที่ 6 สายตาที่เย็นชา
"บางครั้งรู้สึกเหมือนถูกสายตาที่เย็นชาทำร้าย แต่ก็ได้รู้ว่ายังมีสายตาที่อ่อนโยนอยู่ด้วยเหมือนกัน

เพราะฉะนั้น ฉันจะไม่หนีเด็ดขาด ถ้าเป็นอย่างนั้น สักวันหนึ่งก็คง..."

ตอนที่ 7 ที่อยู่ของฉัน
"ถึงแม้ว่าจะเป็นอย่างนั้น แต่ฉันก็ยังอยากอยู่ที่นี่ เพราะนี่คือที่ที่ฉันอยู่"

ตอนที่ 8 1 litre of tears
"ถึงจะล้มกี่ครั้งก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ลุกขึ้นใหม่ได้ ถ้าล้มแล้วมองไปบนท้องฟ้าที่สดใส ฟ้าก็ยังคงกว้างอย่างหา

ที่สุดมิได้เหมือนเดิม และยังคงยิ้มให้กับเราเสมอ...ฉันยังมีชีวิตอยู่"

ตอนที่ 9 ชีวิตในตอนนี้
"คงไม่ใช้ใช้ชีวิตในอดีต แต่ต้องใช้ชีวิตในตอนนี้เท่าที่จะทำได้ก็พอ"

ตอนที่ 10 Love Letter
"ความเป็นจริงช่างโหดร้ายเหลือเกิน แม้แต่จะฝันก็ยังทำไม่ได้ และเมื่อคิดถึงอนาคต น้ำตาก็จะไหลออกมาอีก"

ตอนสุดท้าย ไปแสนไกล สู่ที่น้ำตาเลือนหาย
"มีชีวิตอยู่ต่อไปนะ"

ส่งท้ายกันด้วย คำไว้อาลัยให้กับอายะจากคุณแม่ของอายะ

"...แต่ว่านะอายะ เป็นเพราะหนูทำให้
มีคนคิดเรื่องมีชีวิตอยู่ได้หลายคน
มีความสุขที่ได้ใช้ชีวิตอยู่แบบธรรมดาทุกวัน
และได้รู้สึกถึงความอบอุ่น
ได้รู้ถึงความมีน้ำใจของคนที่อยู่ใกล้ตัวเอง

คนที่เป็นโรคเดียวกันแล้วทรมาน
ก็ได้รู้ว่าไม่ใช่มีแต่ตัวเองคนเดียวเท่านั้น
ที่หนูเสียน้ำตาไปมากมายนั้น
และคำพูดของหนูที่เกิดจากสิ่งนั้น
ได้ส่งไปถึงใจของคนหลายๆคน

อายะ...
อยู่ที่โน่น ไม่ได้ร้องไห้แล้วนะ
แม่น่ะ อยากเห็นลูกตอนที่ยิ้มอีกครั้ง..."

credit:Pakchato

อ่านแล้วเศร้านะค่ะ สงสารน่าเอกด้วย ในหนังเรื่องนี้นางเอกโคตรจะน่ารักค่ะ พระเอกก็...

ถึงจะไม่หล่อมากก็ตามทีแต่แสดงได้ถึงใจค่ะ ที่จะขาดไม่ได้ค่ะคือ เพลงประกอบหนังเรื่องนี้

เพลงแรก Konayuki (เม็ดหิมะ) ของวง Remioromen เพลงนี้บอกตรงๆว่าเพราะค่ะ เนื้อหาของเพลงก็ดีด้วย

ส่วนเพลงที่สองคือเพลง Only Human ของ K-Kei ชื่อคุ้นๆชิมิค่ะ อ่ะฮ้าใครนึกออกยกมือขึ้น เค้าคือ