(@..@)Heavenly day with Allsu (@..@)

Author:Haru

Couple:Yunjae

**chapther 2 ของ just U จ้า แบบว่าไม่ได้ต่อจากตอนของนุ้งเซียแต่มันเป็นตอนของแจ ความรักในแบบของแจน่ะจ้า อาจเครียดๆไปหน่อย เพราะเราอยากจะให้มองถึงแง่ของความรักมากกว่าจ้า ลองอ่านดูนะ

Chapter 2

เราบอกตัวเองว่ารักกันมากต่อหน้าใครๆ แต่ความจริงแล้ว เรารักกันจริงหรือเปล่านะ

รักกันบ้างหรือเปล่า?

การหาคำตอบของคำถามนี้มันยากลำบากเหลือเกินในเมื่อคนที่จะตอบคำถามนั้นต้องมีมากกว่าหนึ่งคน แต่ผมยังได้แต่ถามตัวเองอยู่ฝ่ายเดียว

"เพราะพี่ยุนรักพี่แจมากไม่ใช่เหรอครับที่หึงน่ะ" คนตัวเล็กว่าก่อนจะเดินออกไปจากห้องไป ทิ้งให้คนร่างบางต้องลืมตาอีกครั้ง

"รักมากเหรอ รักแล้วทำไมต้องเลิกกัน"

.

.

หิมะยังตกไม่ยอมหยุด เวลาเองก็เดินไปเรื่อยๆ ถ้าผมหยุดเวลาไว้ตอนนั้นจะดีหรือเปล่านะ ตอนนั้นถ้าผมไม่พูดอะไรเลย วันนี้ผมจะหนักใจหรือเปล่า

เวลานั้นมันยังอยู่ในความทรงจำของผมตลอดเวลา ปลายฤดูใบไม้ผลิผมเจอเขาที่เก้าอี้ตัวเดิม เขาดูดีและน่าประทับใจเมื่อแรกเห็น จากนั้นทุกๆวันผมมักจะเจอเขา เขามักจะมาถ่ายรูปแถวๆนี้ ถ่ายรูปธรรมชาติแถวนี้ ทุกครั้งที่ผมเจอเขาเขาจะยิ้มให้และพยักหน้าเหมือนจะกล่าวคำทักทาย ผมเองก็พยักหน้าตอบ แปลกดีเหมือนกันทุกครั้งที่เราเจอกันไม่เคยแม้แต่จะพูดคุยหรือทักทายเหมือนคนธรรมดา จนวันหนึ่งที่เหมือนเป็นวันธรรมดาของใครหลายๆคนรวมทั้งผมด้วย แต่เหมือนว่ามันขาดอะไรไปในเช้าของวันนั้น

"ไงแจจุง สวัสดีตอนเช้า" เสียงทักทายของใครบางคนดังขึ้น หน้าสวยหันไปมองอย่างแปลกใจ

"พี่ฮีซอล ไหงวันนี้มาทางนี้ล่ะครับ" แจจุงเอ่ยถามอีกฝ่าย

"อยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้างนะ ฮ่าๆ เปล่าหรอกที่จริงตื่นสาย แหะๆ เลยหาทางลัดเดินบังเอิญเจอนายเนี่ยล่ะ" คนสวยอีกคนว่าอย่างเขินๆ

"งั้นหรอกเหรอครับ ผมว่าแล้ว" แจจุงว่าอย่างปลงๆ

"แหะๆ ว่าแต่ชั้นเห็นท่าทางนายเหมือนกำลังหาใคร หาใครอยู่เหรอ?"

"เอ๋? ปะ เปล่านี้ครับ ไม่ได้หาใคร" ร่างบางรีบปฏิเสธทันควัน

"แน่ใจเหรอ แจจุง" ฮีซอลทำตาเจ้าเล่ห์ใส่

"เอ่อ ไม่มีจริงๆนะ" แจจุงเอ่ยปฏิเสธแต่ก็อดหน้าแดงไม่ได้ ใช่ เขากำลังหาผู้ชายคนนั้นอยู่

"เหรอ นึกว่าหาใครอยู่ซะอีก เห็นพ่อหนุ่มทางนู้นก็กำลังหาอยู่พอดี"

"ใคร!?"

"นั่นไง ไหนบอกว่าไม่ได้หาใคร"

"ก็ ผมไม่ได้หาใครนี่น่า" ยังจะแก้ตัวอีก

"เฮ้! นี่คุณทางนี้ๆ" คนสวยแหกปากดังลั่นเพื่อให้พ่อหนุ่มร่างสูงหันมา

"พี่ฮีซอล จะทำอะไรน่ะ!" แจจุงดุพี่ชายแสนซนเบาๆ

"ไม่ทันแล้วล่ะแจจุงเค้าเดินมานู้นแล้ว นายไม่ต้องหาแล้วล่ะ" หน้าสวยยิ้มร่ามองดูหน้าน้องชายที่ตอนนี้เขินใหญ่แล้ว

"พี่ฮีซอล ผมบอกว่าไม่ได้หาไง" แจจุงยังปากแข็ง

"มีอะไรเหรอครับ" เจ้าของใบหน้าคมเอ่ยถามอย่างยิ้มๆ

"เอ่อ ดูเหมือนว่าน้องชายผมอยากจะหาเพื่อนคุยน่ะครับ คุณว่างอยู่ใช่ม๊ะ ช่วยหน่อยแล้วกันนะ" หน้าสวยเอ่ยบอก

"พี่ฮีซอล" แจจุงปรามพี่ชายตัวดี

"ไหนบอกว่าเหงาไง พี่หาเพื่อนให้แล้วนี่น่า เล่นกันดีๆล่ะพี่ไปล่ะ" ฮีซอลยิ้มร่าก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้แจจุงยืนอยู่กับชายหนุ่มคนนั้น

ผมรู้สึกว่าเหมือนระเบิดลงจริงๆเลยครับ เหมือนกับว่ามันลงตรงหน้าผมจะมองหน้าเขาผมก็ไม่กล้า

"อ๊า!! ไอ้ท่อนไม้บ้าคิดจะตกก็อย่ามาขวางทางสิ" เสียงคนสวยโวยวายมาจากที่ไกลเมื่อตนสะดุดขอนไม้ข้างหน้าจนล้มลงแล้วไม่วายลุกขึ้นมาด่าอีก

"หึๆๆ" ทั้งร่างบางและร่างสูงต่างหัวเราะกับกิริยาของคนสวย

"พี่ชายคุณนี่ดูสวยจังนะครับ" ร่างสูงเอ่ยบอก

"ครับ พี่ฮีซอลก็เป็นแบบนี้แหละครับ หึ" แจจุงเอ่ยบอก

"แล้วคุณก็ยิ้มหน้ารักด้วย"

"....(.////.)...."

"อืม ผมว่าเราไปนั่งที่เก้าอี้ตรงนู้นเถอะครับ" ร่างสูงเอ่ยบอกพลางชี้ไปทางเก้าอี้สีขาวใต้ต้นไม้ต้นใหญ่นั้น

.

.

.

และนั้นคือจุดเริ่มต้นที่เราได้ใกล้ชิดกัน

"ชื่ออะไรเหรอครับ" ชายหนุ่มเอ่ยถามขณะที่นั่งเก้าอี้แล้ว

"แจจุง เอ่อ ยองอุงแจจุงครับ แล้วคุณ..."

"จอง ยุนโฮครับ ยุนโฮ หรือจะเรียกว่า ยูโนว์ก็ได้ครับ"

"เอ๋?" หน้าสวยหันมาอย่าแปลกใจ

"ชื่อที่เพื่อนตั้งให้น่ะครับ เค้าบอกว่าผมรู้ไปซะทุกเรื่องของคนอื่นเลยให้ชื่อว่ายูโนว์ หึๆ น่าตลกนะครับ"

"ไม่หรอกครับ การที่เรารู้เรื่องของคนอื่น แปลว่าเราสนใจเขาไม่ใช่เหรอครับ" คนสวยหันมาบอก

"อืมนั่นสิครับ ผมเองไม่รู้เหมือนกัน แต่เรื่องของผมน่ะผมไม่ได้เรื่องเลย"

"นั่นสิครับ ผมเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องของตัวเองหรอก" แจจุงว่าพลางขำไป

"ว่าแต่คุณแจจุงบ้านอยู่แถวนี้เหรอครับ"

"เรียกแจจุงเฉยดีกว่าครับ"

"เออครับ แจจุง หึๆ ผมเขินจังครับ" เขาบอกด้วยรอยยิ้ม

.

.

มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญใช่มั๊ยที่ทำให้เราได้เจอกัน มันเป็นโชคชะตาหรือเปล่าที่ทำให้เราได้พบกัน ผมอยากเก็บช่วงเวลานี้ให้ดีไว้ที่สุด เก็บไว้อย่างนี้ตลอดไป แต่นานวันไปที่เราได้ใกล้ชิดสนิทสนมมันทำให้เราถูกคอกับมากขึ้น แต่สิ่งบางอย่างในใจผมก็เพิ่มมากขึ้นด้วย จนทำให้ผมเองต้องห้ามตัวเองตลอดเวลา กลัว กลัวที่จะบอกเขาไป แล้วความสัมพันธ์ของเราจะไม่เหมือนเดิม

"นี่แจจุง ภาพที่นายเลือกให้วันก่อนน่ะได้รับรางวัลด้วย นี่ไง" มือหนาชูถ้วยรางวัลให้เพื่อนดู

"ดีจังแหะ เก่งใช้ได้นี่นายน่ะ" ร่างบางพูดพลางหยิกแก้มอีกฝ่ายเบาๆ

"นี่น้าถ้าไม่ใช่นายล่ะก็ชั้นคงไม่ได้รางวัลนี้มาหรอก" ร่างสูงบอกพลางนั่งลงข้างๆอีกฝ่าย เบียดด้วยทำให้แจจุงต้องขยับให้อีกฝ่ายนั่ง

"ใครบอก นายเป็นคนถ่ายต่างหากล่ะ" แจจุงว่า

"อืมยังไงก็ต้องขอบใจนาย เค้าบอกว่าให้ชั้นพยายามอีกนะต้องนักถ่ายภาพระดับโลกแน่ หึๆ นายรู้มั๊ยนั่นมันความฝันของชั้นเลยนะ" ยุนโฮบอกพลางมองขึ้นไปบนฟ้า

"อืม ชั้นเชื่อว่านายทำได้แน่นอน" แจจุงบอก

"นั่นสินะ แต่เพราะมีเพื่อนอย่างนายชั้นจึงมีวันนี้ไงนายน่ะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับชั้นเลยนะ" คนร่างสูงพูดพลางเอื้อมมือมากุมมืออีกฝ่ายไว้

"เพื่อน...ใช่ ชั้นเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด" แจจุงยิ้มรับอีกฝ่าย แต่คนตรงหน้าจะรู้มั๊ยนะว่าที่ยิ้มออกไปต้องฝืนแค่ไหน เค้าอยากจะร้องไห้มากกว่า ทั้งดีใจเรื่องของนาย และเสียใจกับคำว่า ‘เพื่อน'

ผมไม่อยากหวังอีกแล้ว ดูเหมือนว่าบางครั้งผมทำมากเกินไป ผมพูดอ้อมๆว่ารักเค้ามากเกินไป แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยยังทำเหมือนเรื่องปกติ และผมเริ่มถอดใจแล้วครับ

ชั้นจะรักนายข้างเดียวอยู่อย่างนี้ มองเห็นนายมีความสุข ถึงแม้ชั้นจะต้องเจ็บ แต่แค่แว่บเดียว แว่บเดียวจริงๆ เพื่อแลกกับความสุขของนายชั้นจนทน

เมื่อยุนโฮเริ่มมีชื่อเสียง เขาก็ยิ่งมีคนรู้จักมากขึ้นและงานของเขาก็มากขึ้น เวลาในการทำงานมากขึ้น และเวลาที่เราจะอยู่ด้วยกันน้อยลง จากที่ผมเจอเขาทุกวันเปลี่ยนเป็นอาทิตย์ละครั้ง และที่เลวร้ายกว่านั้น คือ...

"แจจุง นี่เจสสิก้า แฟนชั้นเอง" ยุนโฮแนะนำผู้หญิงที่อยู่ข้างเขา

"........"

แทบไม่ต้องบรรยายเป็นคำพูดเลย วินาทีนั้นความเจ็บเข้ามารุมเร้า หัวใจของผมมันบีบจนหายใจไม่ออก มันแน่นไม่หมด แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ต้องยิ้ม ฝืนยิ้ม แล้วค่อยกลับไปร้องไห้ที่ห้อง คงไม่มีอะไรเลวร้ายกว่านี้อีกแล้ว คนที่ผมรัก ผมห่วง ที่เคยอยู่ข้างๆผม ยิ้ม หลอกล้อ เดินคุย เป็นเพื่อนรักที่ผมรักหมดใจ แต่ตอนนี้เขาไม่ได้ยืนอยู่คนเดียวแล้ว ร่างอีกร่างเคียงข้างเขา ร่างที่ผมคิดว่าถ้าเป็นไปได้ผมอยากเป็นร่างนั้น แต่นั่นมันไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว

จากวันนั้นเราก็แทบไม่ได้คุยด้วยกันเลย เขายังทักผมทุกครั้งที่เจอ แต่ผมเองที่หลบหน้าเขาไม่ใช่อยากเรียกร้องความสนใจ แต่อยากหนีไปให้ไกลเพื่อไม่อยากให้เห็นภาพเขาและเธออยู่ด้วยกัน ทุกคืนที่หัวถึงหมอน ทุกคืนที่ไม่มีเสียงใดมารบกวน ทุกคืนที่มีแต่ความมืด น้ำตามากมายจะไหลตกหมอนไม่ยอมหยุด ทั้งที่มันน่าจะหมดไปแล้วแต่มันยังไหลตอกย้ำความอ่อนแอของตัวเองอยู่นั้น

.

.

.

"แจจุง ฮึก..." เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น ยุนโฮร้องไห้ต่อหน้าผมเขาทรุดลงร้องไห้อย่างหน้าสงสาร

"ยุน เป็นอะไรไป ใครทำอะไรนาย"

"เจสสิก้า เค้า เค้าทิ้งชั้นไป"

ในวินาทีนั้นผมดีใจขึ้นมานิด แต่มันจะดีได้ยังไงถ้าคนที่ผมรักเป็นทุกข์ ผมทำทุกทางเพื่อให้เขากับเธอคืนดีกัน แต่เจสสิก้าเขาคบคนใหม่ไปแล้ว ผมไม่กล้าบอกเรื่องนี้กับยุนโฮ เพราะตอนนี้เขาดูเหนื่อยเหลือเกิน ผมไม่อยากให้เขาทรมานอีกแล้ว และ...ผมก็ไม่อยากทรมานตัวเองด้วย

"ถ้านายยังเอาแต่ดื้อด้านรักผู้หญิงคนนั้นอีก นายก็จะไม่มีเพื่อนอย่างชั้น" ผมยื่นคำขาด

"อย่านะแจจุง ชั้นขอร้องอย่าทิ้งชั้นไปอีกคน ชั้น ชั้นไม่เหลือใครแล้ว"

"นายพูดมาได้ยังไง นายต่างหากที่ทิ้งชั้นไปยุน ทิ้งชั้นไปและเอาหัวใจชั้นไปด้วย"

"แจจุง นี่นาย..."

"ใช่ ชั้นรักนาย รักมานานแล้วด้วย" ผมยิ้มและจู่ๆน้ำตาก็ไหลลงมา

"ชั้น....ชั้น ชั้นไม่รู้"

"แล้วนายไม่เคยรักชั้นบ้างเลยเหรอ" ผมถามทั้งน้ำตา น้ำตาที่ไหลจนตาผมพร่ามันไปหมด

"แจ ชั้นไม่รู้จริงๆ ชั้นตอบไม่ได้"

"ชั้นเข้าใจ"

ผมออกมาจากชีวิตของเขานับวินาทีนั้นเป็นต้นมา ออกจากชีวิตที่เรียกว่า รักข้างเดียว มาเป็นเพื่อน เพื่อนที่ดูจะห่างเหินกันในตอนนี้ สองวันนับจากนั้นเขาก็หายไป หายไปจนคนว่าเพื่อนของผมอีกครั้ง และเหมือนกับเราไม่มีตัวตน ผมจะเจอเค้าอีกเลย

หนึ่งเดือนหลังจากนั้น

When we'll be together, เฮง โบ คัล ซู อิซ โต รก~

"ครับ แจจุงครับ เอ่อ ใครครับ"

"เฮ้ย! ไอแจจำชั้นไม่ได้หรือไง ยูโนว์ยุนโฮไง"

"ยุนโฮ" ไม่ใช่ว่าผมลืมเค้าไป แต่ผมดีใจเหลือเกินที่ได้พูดกับเขาอีก

"เป็นไงบ้างเนี่ยนายน่ะ เออไม่ต้องตอบมารับชั้นก่อน ชั้นอยู่สนามบิน"

ยูโนว์ ยุนโฮคนเดินกลับมาแล้ว เขากลับมาแล้ว เพื่อนของผม เพื่อนที่สนิทกันที่สุด และดูเหมือนว่าการกลับมาครั้งนี้ของเขาจะเป็นเรื่องดีของผมที่ผมจะเก็บไว้ตลอดชีวิตของผม

.

.

"แจ เป็นแฟนชั้นน่ะ"

"........."

"ชั้นอาจจะเพอร์เฟ็ตไป หล่อไป รวยไป และที่สำคัญชั้นอาจจะโง่ไปที่เคยปฏิเสธคนที่รักชั้นมาตลอด แต่ชั้นสัญญาจะทำตัวให้ดี พอที่คนๆนึงจะทำเพื่อคนที่เรารักได้ ชั้นสัญญา" เขาจับมือผมไว้ จบไว้และมองตาผม สายตาของเขาดูมุ่งมั่นเหลือเกิน

"อืม" ผมตอบตกลงพร้อมน้ำตาที่ไหลไม่หยุด ผมดีใจมากจริงๆ

ผมไม่ได้บอกใครเลยเรื่องของเขาและผม แต่เขาต่างหากที่ไปป่าวปรากาศซะทั่ว และเหมือนว่าข่าวดีจะไม่หยุดแค่นั้น เมื่อฝันของเขาใกล้จะเป็นจริง

"นี่แจ ชั้นต้องไปจริงเหรอ" เจ้าหมีน้อยอ้อนเมื่อรู้ตัวว่าถึงเวลาต้องไปจากโซล

"นายไปทำงาน เดี๋ยวก็กลับ แต่แทนที่ชั้นต้องถามว่าจะไปจริงเหรอ นายกลับถามชั้น นี่มันอะไรกัน" แจว่าพลางอมยิ้ม

"อืม งั้นชั้นไปก่อนนะแล้วจะโทรมาหา"

"อืม เดินทางดีๆล่ะ"

"แจจุง"

"อืม"

"รักนายนะ my honey ของชั้น" ร่างสูงว่าพลางโขมยหอบแก้มใสฟอดใหญ่

"นี่มันกลางสนามบินน่ะไม่อายบ้างเหรอ" แจว่าพลางตีต้นแขนอีกฝ่ายเบาๆ

"อิๆ ก็สุดท้ายแล้วนี่ ไปนะ" ยุนส่งบายก่อนจะหันเดินไป

"ยุน ชั้นก็รักนาย" แจตะโกนพลางโบกมือ ร่างสูงชูสองนิ้วให้ก่อนจะเดินไป

ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้มันไม่กี่วันเองแต่ดูเหมือนกับนานนับปี ก่อนหน้านี้เราคุยโทรศัพท์กับทุกคืนแต่ตอนนี้รู้สึกว่ามันห่างเหินไป อาจเพราะไม่มีเรื่องอะไรให้คุยจึงร่อนเวลาให้สั้นลงไปอีก

ความเหงาและความเงียบ รวมทั้งความมืดต่างอยู่เป็นเพื่อนผม เขาอยู่ไหน เขาทำอะไร เขาอยู่กับใคร ผมได้แต่คิดถึงเขาจนแทบบ้า บางคืนผมนอนร้องไห้เพราะคิดถึงเขา คิดว่าเขาจะบอกเลิกผม และมีคนอื่น กลัว ผมก็คิดถึงเรื่องวันนั้นวันที่เขาขอผมเป็นแฟน ผมได้แต่ถามตัวเองว่าเขานั้นมั่นใจหรือเปล่า ที่เขารักผมเพราะเขาสงสารผมที่ผมรักเขามาตลอดหรือเปล่า แต่มันก็ไม่ได้คำตอบเลย

เขารักผมเพราะเขารักผมจริงๆ หรือเพราะอยากให้ผมรัก หรือเพราะเขารักตัวเองไม่เป็น

ใครจะตอบคำถามนี้ได้กัน มาจนวันนี้เราดูห่างเหินกันมากมาย ทำไมเขาไม่สนใจผมเลยนะ เขาไม่แคร์ผมเลยงั้นเหรอ หรือเพราะว่าตอนนี้ เราเลิกกันแล้ว

ความไกลห่าง และความเดียวดาย ความรัก มันปราศจากความหวัง(Darkness) แล้วผมควรที่จะหวังอยู่หรือเปล่า บอกผมหน่อย?

เราอาจจะ ‘เลิกกัน' แล้วก็ได้ ยุนโฮ

TBC....