(@..@)Heavenly day with Allsu (@..@)

Past* 1

ผมไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นแบบนี้ ผมมีชีวิตเหมือนคนธรรมดาทั่วไป

ผมไม่ได้เกิดมาเพื่อ ฆ่า!

ชีวิตของคนเราทุกคนเกิดมาเพื่อการต่อสู้ และเอาตัวรอด และผมเองก็ต่อต่อสู้เพื่อให้มีชีวิตรอดเหมือนกัน อีกอย่างนึง การฆ่าก็เป็นอะไรที่แปลกใหม่ และสนุกด้วย ^^

ข้อมูลเบื้องต้น

Name: อี ฮยอกแจ

Age:22  Male

Itinerary: 11.4.xxxx

Cause and Effect: ล่วงรู้ความลับขององการ และยุ่งเกินไปกับการมีชีวิตรอด

ตาใสกรอกข้อมูลไปมาคร่าวๆก่อนจะใช้เปลวไฟจากไฟเช็กเผากระดาษแผ่นน้อยจนกลายเป็นเถ่าสีดำ

"หมดเวลาแล้ว อีฮยอกแจ" เสียงแหบเล็กๆเอ่ยย้ำเบาๆก่อนจะเดินออกจากมุมมืดของตึกสู่ทางแห่งสีแสงเบื้องหน้า

ชายหนุ่มร่างเล็กหน้าตาจิ้มลิ้ม ตากลมโตยิ่งมองยิ่งน่าหลงใหล แต่ทำไมน่ะในตาดวงนั้นถึงไม่มีแววตาเลย สูทสีดำเรียบขัดกับสีผิวที่ขาวเนียนทำให้เขาดูน่ามองมากขึ้น และมีเหรอที่พวกผู้หญิงจะไม่หันมามอง

เสียงเพลงดังไปทั่ว ที่แห่งนี้ช่างรื่นเริงจริงๆเหมือนกับว่าเหล่าเทวดากำลังฉลองงาอะไรสักอย่าง ส่วนหมู่นางฟ้าก็กำลังอวดลีลาไปพร้อมๆกัน แต่ถึงอย่างนั้นในค่ำคืนนี้ก็เป็นนรกสำหรับใครบางคนไปแล้ว

-

"กะ แก ทำไม ทำไม" เสียงคราญเป็นคำถามของชาผู้นอนจมกองเลือดขณะนี้เอ่ยถามอีกฝ่ายตรงหน้า

"เพราะแกรู้มากไปน่ะสิ ลืมตาแล้วเอ่ยคำลาโลกได้แล้วอีฮยอกแจ" คำตัวเล็กเอ่ยเป็นคำสุดท้ายก่อนจะเหนี่ยวไก่ปืน

ปัง!

Rule 1: เมื่อคำสั่งสังมาให้ฆ่า หรือทำลาย นักฆ่าก็ต้องปฏิบัติตามนั้น โดยไม่มีข้อลังเล  

แสยะยิ้มอย่างสมเพชให้ร่างที่ไร้วิญญาณ แล้วสูทดำและรองเท้าหนังราคาแพงก็ถูกถอดออกและทิ้งอย่างไร้เยื่อใยก่อนที่มันจะถูกสวมแทนด้วยรองเท้าบู๊ทคู่หนา และเสื้อผ้าที่ดูจะพะรุงพะรังสักหน่อยสำหรับการเป็นนักฆ่า แต่นี่คือตัวตนของเขา

ขายาวก้าวออกจากผับก่อนจะเข้าผ่านซอกซอยแห่งเดิม

กึก! ขาเล็กหยุดเดินกะทันหัน เพราะรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่เล็งมา

ปัง!

เฉียดแขน เฉียดไปนิดเดียว

"อะไรกัน แค่นี้ก็ยิงพลาดแล้วเหรอ" พริบตาเดียวร่างเล็กก็มาอยู่ด้านหลังอีกฝ่ายซะแล้ว

เกร็ก! ไม่ทันที่อีกฝ่ายจะเอ่ยคำใด มือเล็กก็ฝังลงไปในเนื้อก่อนจะหักไขกระดูกสันหลังที่สำคัญท่อนนึงแตก

"ยังไม่ตายหรอก แค่พิการตลอดชีวิตก็เท่านั้น ไหนดูสิใครส่งแกมา" มือเล็กใช้มีดคมกรีดหลังอีกฝ่ายออก

Rule 2: นักฆ่าทุกคน ต้องมีรอยสักอยู่ด้านหลังตำแหน่งตรงกับหัวใจ จะใหญ่หรือน้อยขึ้นอยู่กับองค์กรนั้นๆ ส่วนพวกที่ไม่มีเรียกว่าหางแถว ถึงฆ่าไปก็ไม่ทำให้ระดับสูงขึ้น

"D-Dagger ชริ พวกปลายแถว เจ้านายแกไม่รู้เลยหรือไงว่าชั้นระดับไหน ถ้าจะลอบฆ่าช่วยหาคนที่มีฝืมือดีกว่านี้หน่อยนะ ชั้นเบื่อจะฆ่าพวกปลายแถวอย่างพวกแกเต็มทน" ร่างเล็กบอกเป้นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินจากไป

ตึกสูงตระหง่านร้างขึ้นภายใต้มุมมืดของตึกสี่ตึกที่เรียงล้อมกัน แปลกนะที่มันสร้างขึ้นมาโดยไม่มีใครภายนอกนึกตงิดใจเลย และที่สำคัญที่นี่คือที่ทำงานของผม

"ซองมิน บอกท่านด้วยว่าชั้นมารายงานตัว" หันไปบอกผู้ชายร่างเล็กอีกคนที่นั่งเล่นตุ๊กตา เขาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันมามองผมอย่างเคืองๆ

"นี่จุนซูคราวหลังมาให้ซุ่มให้เสียงบ้างสิ"

"มาแบบเอะอะแล้วจะรู้เหรอว่าใครบางคนนั่งปัญญาอ่อนเล่นตุ๊กตาอยู่" ซองมินเป็นคนอยู่ที่นี่ เขาเข้ามาพร้อมผมและเราก็สนิทกัน นิสัยแปลกๆของหมอนี้น่ะเหรอ...ตุ๊กตา บ้าตุ๊กตากระต่ายน้อยสีชมพูของมัน บ้า บ้าไปแน่ๆ ผมได้แค่นินทาในใจ ส่วนผมน่ะเหรอ เกลียดพวกตุ๊กตาที่สุด

"เข้าไปสิ บอกท่านให้แล้ว แล้วเลือดน่ะเช็ดซะบ้างนะ" เขาหันมาบอกผมด้วยใบหน้างอนๆแล้วบอกผมเรื่องเลือดที่มันไหล่ออกมาจากไหล่ด้านขวาของผม เพราะไอ้บ้านั่นแท้ๆ ผมแสยะยิ้มให้เขาก่อนจะก้าวไปยังประตูที่เปิดรออยู่ ภายในห้องสีดำมีเครื่องอำนวยความสะดวกครบครัน และเก้าอี้หรูอันนั้นมีร่างของผู้เป็นนายใหญ่นั่งอยู่

"ไง จุนซูงานราบรื่นดีมั๊ย" นายใหญ่เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มบางๆแต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็น

"ครับท่าน" จุนซูเอ่ยตอบ

"เฮ้อ ชั้นภูมิใจจริงๆที่มีแกอยู่ ถ้าชั้นตายไปชั้นว่าจะยกที่นี่ให้แกจัดการทั้งหมดเลยน่ะเนี่ย"

"ท่านครับ"

"หืมส์ ว่าไง"

"ผม...." จะให้พูดว่าไง ผมบอกตรงๆว่าพูดไม่ออก ไม่ใช่ว่าไม่ดีใจ แต่มันคงยาก คนอย่างผมน่ะเหรอ

"เอาเถอะ ชั้นรู้แกยังไม่พร้อม พรุ่งนี้ชั้นจะบินไปอเมริกาสักหน่อยคงไปเดือนเต็มเลย แกช่วยดูที่นี่หน่อยแล้วกัน ริกะอยากไปเที่ยว เฮ้อ~ถึงเป็นเจ้านายที่นี่ก็จริงแต่ชั้นก็รักครอบครัวน่ะเนี่ย เอาล่ะไม่มีอะไรแล้วก็ไปพักผ่อนเถอะ"

"ครับท่าน" จุนซูรับคำก่อนจะเดินหันหลังกลับไป

.

.

.

.

"พี่แจ พี่ ไม่นะ อย่าทำอย่างนั้น"

"จุนซู พี่ขอโทษนะ"

ปัง!!!!!

ความทรงจำเลวร้ายกลับมาอีกแล้ว ภาพนั้น ภาพกองเลือดของพี่ชาย มันยังตราตรึงอยู่ในใจ จนเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนทุกครั้งที่หลับตาลง

ซ่าๆๆๆ

เสียงสายน้ำจากการเปิดฝักบัว สายน้ำเล็กๆกระทบกับผิวเนียน มือเล็กรองน้ำไว้ก่อนจะล้างหน้า บางทีวิธีนี้อาจทำให้คนๆนี้ลบเลือนความทรงจำไปได้บ้าง ลบความร้อนรุ่มที่เข้ามาในใจ

"ฮึก พี่มันโง่" คนตัวเล็กร้องไห้สะอื้นก่อนจะทรุดนั่งลงไปบนพื้น

ใครจะรู้ ว่าภายใต้ความโหด และชื่อนักฆ่าแสนเลือดเย็นจะมีความอ่อนแอแอบแฝงอยู่

.

.

ก๊อกๆๆ

เสียงเคาะประตูทำให้จุนซูหันไปมองก่อนละมือจากกล่องยาแล้วเดินไปเปิดประตู

"พี่ยุน"

"ไหงทำหน้าตกใจขนาดนั้น ซื้อข้าวมาฝาก" ชายร่างสูงเอ่ยด้วยรอยยิ้มก่อนจะเข้ามาในห้อง ร่างเล็กปิดประตูก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูมาปิดตัวท่อนบนที่แม้จะไม่ทันซะแล้วก็ตาม

"เพิ่งกลับจากที่ทำงานเหรอ" ร่างสูงเอ่ยถาม

"ฮะ"

"แล้วนี่เอากล่องยามาทำไม"

"คือ...."

"หกล้มอีกล่ะสิท่า ร้านขายติ่มซำนั่นมันลื่นขนาดนั้นเลยเหรอ" ยุนพูดติดตลกทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ ก่อนจะเดินไปในครัวเพื่อเอาของเก็บ

"ไม่เห็นต้องลำบากเลยครับ" ร่างเล็กเอ่ยบอก

"ก็นายเป็นน้องชายชั้นนี่ อีกอย่างชั้นก็ไม่อยากให้แจไม่สบายใจ" ร่างสูงเอ่ยบอกก่อนจะนิ่งที่โซฟา หยิบอุปกรณ์ทำแผลออกจากกล่อง

"มานั่งสิ จะทำแผลให้" คนร่างสูงเอ่ยบอก แล้วจุนซูก็เข้ามานั่งตามคำสั่งอีกฝ่าย ร่างเล็กหันหลังให้ก่อนจะดึงผ้าขนหนูออกเผยให้เห็นแผ่นหนังเนียนและรอยสักรูปปีกสีดำข้างขวา บนนั้นมีรอยแผลสีชมพูที่ไม่ใหญ่มากนักอยู่แต่ก็มีหยดเลือดไหลลงมาให้เห็น

"พี่แจเองคงจะมีความสุขนะฮะ" คนตัวเล็กบอกเบาๆ

ยุนโฮบรรจงทำทำแผลอีกฝ่ายอย่างเบามือ แต่มันก็ทำให้จุนซูเจ็บเป็นครั้งๆไปและสุดท้ายก็เสร็จ

"รอยสักนี่ มันเอาออกไปได้เลยงั้นเหรอ" คนร่างสูงเอ่ยเบาๆพลางลูบไปยังรอยสักรูปปีก และจู่ๆก็สัมผัสได้ถึงแรงสะอื้นจากของอีกฝ่าย

"พี่แจน่ะ ฮึก พี่แจ ผมเกลียดพี่ที่สุดเลย พี่ยุนโฮผมเกลียดพี่" คนตัวเล็กตะโกนระบายออกมา แขนแกร่งคว้าตัวเองฝ่ายเข้ามากอด ถึงแม้คนตัวเล็กจะดิ้นรนแต่เขาก็ดิ้นไม่หลุดและแรงรัดนั้นมันจะมากกว่าเดิม อาจเพราะตอนนี้เขากำลังอ่อนแอจึงไม่มีแรงที่จะดื้นต่อไปแล้วจึงต้องหยุด

"พี่ขอโทษ ขอโทษจุนซู ขอโทษสำหรับทุกอย่าง" ยุนบอกพลางกอดอีกฝ่ายไว้แน่น "พี่มันไม่ดีเลย ไม่ดีเลย" เสียงสะอื้นของร่างเล็กเบาลงแต่ตอนนี้คนที่เริ่มร้องไห้คือยุนโฮ

"พะ พี่ยุน" คนตัวเล็กทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน นี่เขาต้องเปลี่ยนจะถูกปลอบเป็นปลอบเขางั้นเหรอ หน้าใสแหงนมามองอีกฝ่ายก่อนจะเช็ดน้ำตาออกไป

"ขอโทษนะ" ร่างสูงเอ่ยบอกก่อนจะหลับตาลงช้าๆ

ไม่รู้ทำไม ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่หัวใจมันเต้นแรงแบบนี้ ทุกครั้ง ทุกครั้งที่อยู่กับคนๆนี้ แต่....มันเป็นไปไม่ได้ นักฆ่าไม่สมควรมีความรัก ไม่สมควรมีความสงสาร หรือปราณี

หน้าใสสะบัดไล่ความคิดออก แต่มันก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง ไม่เปลี่ยนเลย

.

.

แพขนตากระพริบถี่ๆ สายตายังคงไม่พร้อมจะรับแสงในตอนนี้ได้แต่กระพริบพี่เพื่อปรับแสง แขนแกร่งยังคงโอบอีกฝ่ายแต่สัมผัสนั้นมันไม่เหมือนเดิม อุณหภูมิ

"จุนซู! จุนซู!" ร่างสูงพยายามเรียกชื่ออีกฝ่ายให้ได้สติ

"พี่..ยุน" เสียงของอีกฝ่ายแผ่วเบาเหลือเกิน เบาเสียจนแทบไม่ได้ยิน

"นายไม่สบาย ตัวร้อนจี๋เลย เดี๋ยวพี่พาไปโรงพยาบาล" คนพูดของอีกฝ่ายร้อนรนเหลือเกิน

"ไม่ ผมไม่อยากไป วันนี้ต้องไปทำงาน" เด็กดื้อยังคงดื้อด้านไม่เปลี่ยน แขนเล็กพยายามยันตัวเองลุกขึ้นแต่ก็ไม่เป็นผล

"ไม่ได้หรอก พี่ไม่ให้ไปถ้าไม่ไปโรงพยาบาลก็ไม่ต้องไปทำงานเหมือนกัน นายต้องนอนพักที่บ้าน" เสียงทุ้มเอ่ยบอกเป็นคำสั่ง

"แต่..."

"ไม่ต้อง อยู่ตรงนี้น่ะเดี๋ยวพี่เอาผ้ามาเช็ดตัวให้" พูดจบยุนโฮก็เดินไป

อยากจะยืนได้ อยากจะบอกว่าไม่เป็นไรเพราะเขาไม่ได้อ่อนแอ ไม่สิ อันที่จริงอ่อนแอแต่ไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอของตัวเองต่างหาก ร่างเล็กพยายามยืนและมันก็สำเร็จแต่เพราะผิดไข้ที่ได้รับมันทำให้ปวดหัวตุ๊บๆเลย มือเล็กๆพยายามหาที่เกาะเพื่อจะเดินแต่แล้ว เพราไม่ไหวจริงๆก็ต้องเซล้มลง

"จุนซู!!"

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่เขานอนอยู่ตรงนี้ ความร้อนและความหนาวที่บอกไม่ถูกเมื่อกี้มันหายไปเลย บนหน้าผากของเขายังมีผ้าขนหนูผืนเล็กวางอยู่ และข้างๆตัวเขาก็มีร่างของใครบางคนนอนแนบอยู่ มือเล็กๆทั้งคู่ถูกกุมไว้ด้วยมือหนาทั้งสองของคนๆนั้น

"พี่ฮะ พี่ยุน" เสียงจุนซูกลับมาเป็นปกติแล้ว

"ตื่นแล้วเหรอ" คนร่างสูงเอ่ยอย่างงัวเงีย

"แล้วพี่ไม่ไปทำงานเหรอฮะ"

"พี่ลาหยุดน่ะ จะได้ดูแลนายไง" เสียงทุ้มเอ่ยบอกเบาๆพลางลูบหัวอีกฝ่ายย่างเอ็นดู

"ผมคงทำให้พี่เหนื่อย" คนตัวเล็กอย่างอย่างสมนึกผิด

"คิดมากน่า ว่าแต่ ดีขึ้นแล้วใช่มั๊ย" ร่างสูงเอ่ยถามก่อนจะทบมือหนาบนหน้าผากอีกฝ่าย

"อืม ดีขึ้นมากแล้วครับ"

"ดีแล้วล่ะ" งั้นเดี๋ยวพี่มานะ

"พี่ฮะ" ก่อนที่ร่างสูงจะลุกขึ้นเดินไปมือเล็กๆของอีกฝ่ายก็จับไว้

"หือ?" ยุนโฮเลิกคิ้วสูง

"ขอบคุณมากนะฮะ"

"อืม" ร่างสูงยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนจะเดินออกไปจากห้องไป

อย่างหวังอีกเลยจุนซู อย่างหวังเลย ในเมื่อหัวใจของเขาไม่ได้มีไว้ให้เรา และเราเองก็ไม่สมควรมีหรอก สิ่งที่เรียกว่า หัวใจน่ะ

.

.

.

ฉึก! ดาบด้ามยาวแทงผ่านทะลุหัวใจของเหยื่ออย่างง่ายดายก่อนจะถอดออกมาพร้อมกับโลหิตสีแดงฉานสดๆ

"เลือดแกสีสวยดีน่ะ" คำพูดเยือกเย็นพร้อมรอยยิ้มที่น่ากลัวปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาผู้ซึ่งสังหารเหยื่อไปเมื่อสักครู่ มือหนาตะวัดดาบขึ้นก่อนจะเช็ดมันด้วยผ้าขาวสะอาด

 ข้อมูลเบื้องต้น

Name: คิม คิบอม

Age:23  Male

Itinerary: 12.4.xxxx

Cause and Effect: ผู้บริหารคู่แข่งบริษัทXX

มือหนายกโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะกดหาเบอร์คุ้นเคยที่เค้าต้องทำทุกครั้งหลังจากเสร็จภารกิจ

-ว่าไงครับพี่ยูชอน- เสียงปลายสายเอ่ยถามเรียบๆ

"บอกท่านด้วย งานเสร็จแล้ว แล้วก็ขอพักสักสามวันก่อนจะเริ่มงานใหม่ แค่นี้ล่ะ บาย" ไม่ได้รอคำพูดอะไรจากอีกฝ่าย ร่างสูงก็กดวางไป

.

.

.

.

เหมือนคนบ้าที่รออยู่อย่างนี้ รอเพียงให้เค้ามองมา ผมกำลังจะทำอะไร ความรู้สึกของผมทำไมเป็นแบบนี้ จะมองหน้าพี่แจจุงบนสวรรค์ได้ยังไง

"เจ้าโลมา" เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยของยุนโฮดังขึ้นก่อนจะปรากฏร่างของเขาที่กำลังเดินเข้าห้องมา

"เอาอีกแล้วน่ะฮะ พี่ชอบเรียกผมแบบนี้อยู่เรื่อยเลย" คนตัวเล็กเอ่ยบอกอย่างงอนๆ

"เป็นไง หิวหรือยัง" ร่างสูงเอ่ยถามก่อนจะเอื้อมมือหนาแตะหน้าผากมนอีกฝ่าย

"ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมหายแล้วล่ะพรุ่งนี้ก็ทานได้แล้ว"

"อืม แต่อย่าหักโหมน่ะ"

"เพราะผมแท้ๆเลยที่ทำให้พี่ต้องหยุดงานเนี่ย"

"ทำไมล่ะ ก็เป็นหน้าที่ของพี่นี่น่า อีกอย่างถ้าทิ้งนายไปแบบนั้นแจเองที่อยู่บนสวรรค์ก็คงไม่สบายใจ"

จริงสินะ เพราะมันเป็นหน้าที่เท่านั้น แค่หน้าที่ที่ต้องดูแลน้องชาย

"ครับพี่"

"ไม่ต้องห่วงหรอกน่า จริงสิกินขนมดีกว่าพี่ซื้อมาเยอะเลย"

ก็แค่เท่านั้นจริงๆ.....นักฆ่า ไม่ควรมีหัวใจจริงๆ